خیلی دلم می خواد بنویسم ولی مجالی نیست.

از نوشته قبلیم یک ماه گذشت، چه زود!

زندگی در گذر است.

از بندرعباس کاملا یک هوایی همراهشان راه افتادم.

الان راور کرمان هستم و چون فردایی مشهد!

و سرشار از حس های ۱۸۰ درجه متناقض!

منت خدای را...

آرامش ام آرزوست؟ واقعا؟

بسم الله الرحمن الرحیمساعت ۲۳:۵۵شنبه ۹۸/۰۸/۰۴سوار ماشینم!صندلی عقب سمت راننده، چفیه رو گرفتم جلوی دهن و بینی ام که آبریزش بینی ام بند بیاد.در حال رفتن به شهر مشهد هستم، به بهانه زیارت و مراسم شهادت ام

سیدی!
لو علمت الارض بذنوبی لساخت بی!
او الجبال لهدتنی!
او السماوات لاختطفتنی!
او البحار لاغرقتنی!
سیدی، سیدی، سیدی!
مولای، مولای، مولای!

رب انی استغفرک استغفار...
و استغفرک استغفار...
و استغفرک استغفار...
فصل علی محمد و آل محمد!
و تب علی و علی والدی بما تبت و تتوب علی جمیع خلقک!
یا ارحم الراحمین!
یا من یسمی بالغفور, الرحیم!
واقبل توبتی!
و زک عملی!
و اشکر سعیی!
یا غوث المستغیثین!

به نام خداوند بخشنده مهربان
عصر مرا حال خوشی دست داد
مذعنا معترفا اما نه چنانم که باید
و گویا واجب ترین آدمی که باید حواسم را معطوف به او نمایم همسرم است و لاغیر.
گاهی حشمت فردوس می شوم، گاهی متخصص، گاهی پری سیما، گاهی انیس و حتی گاهی حمید آقاا
فردا دوشنبه است.
ببخشید گویا ۷ دقیقه ای می شود که دوشنبه شده و من حواسم نیست. ادامه مطلبـــ

به نام خدا و سلامساعت ۰۰:۰۴ روز یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۸توی یه اتاق ۳ در ۴ با یه پنجره، روی تخت، تنها، زیر پتو، اجبارأ دراز کشیدم.از مشهد برگشتم، جمعه بود که رسیدم خونه. همین!زندگیم در حال تغییر هست به گم